Κρητική Λαογραφία

Η Κρήτη ως τόπος συνάντησης γλωσσών Γλωσσικά συναπαντήματα στον κρητικό λαϊκό λόγο   « Μια φορά κι ένα ζαμάνι είχαν οι Τούρκοι ραμαζάνι κι οι Ρωμιοί σαρακοστή κι οι γι-Οβραίοι τον πρικύ¹ , Κόκκινη κλωστή δεμένη στην ανέμη τυλιμένη, δος τση κλώτσο να γυρίσει παραμύθι να κινήσει. Αρχή του παραμυθιού, καλησπέρα τσ' αφεδιάς σας !»²   Το εναρκτήριο αυτό μοτίβο των κρητικών παραμυθιών πλάθει έναν μυθολογικό χρόνο συνύπαρξης των περιόδων νηστείας ή συγκεκριμένης διαίτης των θρησκευτικών ομάδων που συνυπήρξαν στην Κρήτη την περίοδο της οθωμανικής κυριαρχίας, και ανήκει στο χώρο του φαντασιακού των παραμυθάδων της εποχής, ταυτόχρονα όμως σκιαγραφεί την πολυθρησκευτική, πολυγλωσσική και εν τέλει πολυπολιτισμική κοινωνία της Κρήτης σε παλαιότερες περιόδους της ιστορίας της. Κι αν αυτά τα φαντασιακά συνέβαιναν την Οθωμανική περίοδο (1669-1898) και την περίοδο της Αυτονομίας και της Κρητικής Πολιτείας (1898-1913) – τούτο τεκμαίρεται από τη χρήση των τουρκικών λέξε...